01 Şubat 1999

01 Şubat 1999, Pazartesi – ANKARA

Ölüm herkes için. Ani ölümler hep üzücü oluyor. Babamın ölümünde, Ankara’dan gece yola çıktım, sabah Samsun’a ve Sinop yollarına kar yağmıştı, yollar kapalıydı, zorlukla ancak akşama Ayancık’a vardım. Cenaze törenine yetişememiştim. Babamı son kez göremedim. Katılaşmış yüreğimle hislerimi dondurdum. Yakınlarımın, sevdiğim insanların ölümüne üzülüyorum elbette. Ama, toplumca sevilen insanların ölümünde herkesle acıyı paylaşmak acıyı hafifletiyor.

Erdinç Gönenç’in ölümü ve cenaze töreni hafta sonuydu. Buna rağmen büyük bir kalabalık vardı. Uğur Mumcu’nun öldürülmesinden sonra cenaze töreni bütün toplumu sarsmıştı. Zeki Müren öldüğünde yüreğimde aynı acıyı yaşamıştım. Şimdi de Barış Manço.. Bütün toplum, kendiliğinden sevgi ve üzüntüsünü açıkladı. Kimse zorlanmamıştı, yönlendirilmemişti. Yaratılan sevgi ve saygı, gerçek sanatçı ve değerli bir insan olmanın göstergesiydi. Her zaman göstermese de toplum, bilinçaltındaki bu duygularını ortaya koyabiliyor. Artık bunca Barış Manço şarkısına son nokta konuldu. Bir yenisi olmayacak. Ama o şarkılar (tıpkı Zeki Müren’in olduğu gibi) her zaman zevkle dinlenecek.

SABAHATTİN ÖZTÜRK

SeSiÖz
Ayancık doğumlu. İHO ve AÖF Önlisans mezunu. Okulda duvar gazetesi çıkarırken bazan isim olarak sesiöz yazardım, Necip Fazıl'dan esinlenerek. Sonradan bunu site ismi olarak benimsedim. Ayancık'tan iyiye güzele yönelik haberler ve yazılar yazmaktı maksadım. Yazmak bazan ihtiyaç gibi oluyor. Böylece birşeyler ortaya çıkıyor işte...

Most Popular

Recent Comments